เพื่อน...

posted on 15 Jan 2008 18:29 by pratwo in MindFeeling
 

นั่งทำงานอยู่ดี ๆ  จู่ๆ ก็คิดถึงเพื่อนสนิทขึ้นมา  

"งงกับตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย"

อาจเพราะเคลียร์โน้ตบนโต๊ะแล้วไปเจอที่อยู่เพื่อนเก่าคนหนึ่งมั๊ง

เป็นปีแล้วที่เราไม่ได้ติดต่อกัน...

แก... เพื่อนฉัน.. ปากแดง ผมหยิก ตาโต ตัวขาว (ตรงข้ามกันซะ)

เรารู้จัก กันนานเป็นสิบ กว่าปีแล้วเน้อ

ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย...........แปลกอ่ะ

ที่เรา..ไม่เคยทะเลากันเลย..คงเพราะความนิ่งของแกมั๊ง

ฉันรู้ว่าแก..คงจะรักฉันบ้างใช่ไหมเพื่อนรัก

ฉันก็รักแก...สิ่งดี ๆ ที่แกเคยทำให้ฉันไม่เคยลืม

แกคนลายมือสวย..แต่มีเพื่อนลายมือแย่มาก ๆ

แต่อย่างน้อยเวลาเขียนรายงาน ข้างในลายมือจะยุ่งเหยิงแค่ไหน

แต่ฉันก็จะมีหน้าปกลายมือสวย ๆ ไว้ส่งอาจารย์เสมอ

แกคนตรงเวลา...แต่มีเพื่อนแบบที่ไม่เคยตรงเวลาสักนิด

จนที่บ้านแก... พากันเรียกฉันว่าตัวยุ่งของแก ลูกแกบ้างหล่ะ

ฮะฮ่า...แต่แกก็คบฉัน...เป็นเพื่อน...เดินกลับบ้านด้วยกันทุกวัน

จนเราจบ.......แกเป็นเพื่อนที่ฉันติดมาก...เพราะแกเป็นนักฟังที่ดี

แต่ละคำที่ออกจากปากแก...มันคมเหลือหลาย

รอยยิ้ม แววตาของแกนะ เพื่อน.......ที่มองมา มันทำให้คนอย่างฉัน

ที่ไม่ค่อยจะสนใจใคร.......รู้สึกดี.. รู้สึกถึงความจริงใจว่ะ...เพื่อน

แม้นกระทั่งทุกวันนี้...หากฉันจะพูดถึงเพื่อนสนิท

เพื่อนที่ฉันรัก คนแรกที่ฉันนึกถึง ..มันเป็นแกว่ะ

ถึง.......นานเป็นปีแล้วนะที่เราไม่ได้คุย ไม่ได้เจอกัน

แต่มันก็เป็นอย่างนี้เสมอ...ตั้งแต่สมัยที่ฉันจบใหม่ๆ

เราเข้าเรียน มหาวิทยาลัยเปิดด้วยกัน...

ฉันทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย

แกก็ช่วยที่บ้านทำงานและเรียนไปด้วย...

ฉันเหมาว่าแกยุ่งน้อยกว่าฉัน

ภาระหน้าที่ในการเช็คเกรด ลงทะเบียนของฉันจึงเป็นของแกโดยปริยาย..+555

แต่แกก็ไม่เคยว่าฉันสักครั้ง.............(แกแอบว่าฉันบ้างเหรอปล่าว)

มันเป็นอย่างนี้เสมอนะเพื่อน....ฉันจะไปหาแกก็เมื่อฉันมีเรื่อง (แกคิดแบบนั้นหรือปล่าวอ่ะ)

แกไม่เคยพูดอะไร....แต่แกก็ทำทุกอย่างที่ฉันขอความช่วยเหลือ

ทำให้ฉันที่ดุดันและแข็งกร้าว... กับคนทั่วไป

แต่กับแก... มันไม่เคยเป็น............

ทุกครั้งที่ฉันโดนพิษรัก..เล่นงาน...แกจะเป็นคนแรกที่ฉันจะเสนอหน้า

ซึม ๆ เศร้า ๆ อาการเหม่อลอยไปให้แกเห็น

แล้วแกที่ไม่ชอบเที่ยวก็จะพาฉันเที่ยว

ชวนฉันนอนห้องพระ...ชวนฉันสวดมนต์ไหว้พระก่อนนอน

...แกจะมองตอบกลับด้วยแววตาที่เข้าใจฉันเสมอ

..มือแกจะวางมาที่บนบ่า....ปลอบใจฉันแทนคำพูด...

นั้นเป็นสิ่งที่แกหยิบยื่นให้ฉันเสมอเพื่อนรัก.....

น้อยครั้ง..มากที่ฉันจะช่วยอะไรแกได้

แกไม่เคยร้องขอ ...แม้นกระทั่งวันที่บ้านแกไฟไหม้

ฉันเพื่อนแก...ทำได้แค่ไปเยี่ยม...และไปดูแก

แต่แกก็ยังเป็นเพื่อนที่หน้านับถือของฉันเสมอ...
แกแกร่ง...

แกไม่เคยร้องโวยวาย...แกมองแบบเข้าใจชีวิต..
ทุกอย่างที่เสียไปกับไฟ...แกได้เสียไปทุกอย่าง

แกบอกแต่ว่ารูปที่เราเคยถ่ายด้วยกันมันไหม้ไปกับเปลวไฟหมด

แกกับมองในส่วนดีดีที่ยังเหลืออยู่ ...แกบอกว่าดีนะที่ไม่มีใครเป็นอะไร

.... ใจแกแข็งแรงเสมอเพื่อน

..แกเจ๋งว่ะ....เพื่อนรัก

...ฉันคิดถึงแก.. .แต่ฉันก็ไม่เคยโทรหาแกเลย

ฉันคงเป็นเพื่อนที่แย่สำหรับแกมาก.. (ฉันรู้ว่าแกไม่คิดแบบนั้นหร๊อก... เพราแกเข้าใจฉันใช่ป่ะ)

ปีใหม่ที่เพิ่งผ่านมา.....ฉันก็ไม่ได้ไปหาแก..

เพราะว่า...บ้านแกย้ายหนีฉันไปไกล

และแกก็ไปพักใกล้ที่ทำงาน....

เราต่างมีภาระหน้าที่ที่คนโตแล้วพึงกระทำ

ไม่มีครั้งใดที่ฉันกลับไปหาแก ไม่ว่านานเป็นปีหรือสองปี

ที่เราไม่ได้เจอกัน หรือเคยมากกว่านั้น...

แต่กับแก ไม่มีครั้งใดที่ฉันรู้สึกว่าต่อไม่ติด

แกยังคุยกับฉันอย่างคนอารมณ์ดี แววตายังเหมือนเดิม

แกยังรู้ว่าฉันชอบกินอะไร... นิสัยงี่เง่าแบบไหน

ฉันก็เหมือนกันว่ะแก...ฉันก็รู้ว่าแกชอบและเกลียดอะไร

วันนี้ฉันไม่ได้มีเรื่องราวอะไรทำให้อ่อนแอเหมือนทุก ๆ ครั้ง

ที่ฉันนึกถึงแก... อยู่ดี ดี ฉันแค่รู้สึกถึงแก...และอยากบอกแกว่า

...ฉันยังรักและคิดถึงแกนะโว๊ย.."อ้ายเพื่อนรัก"

 

 

Close Friend by Plam

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วนึกถึงเพื่อนสมัยมัธยมเหมือนกัน
ให้ใครไม่แคร์เรา เพื่อนมันก็แคร์เราเสมอconfused smile

#1 By iblue on 2008-01-15 18:38