story alert

 

เมื่อวานไปธุระ แถวบ้านแม่ เลยแวะเข้าไป

ก่อนที่จะต้องกลับมาทำงานยามค่ำคืนที่ห้องต่อ

 

กลับไปถึงบ้านก็เกือบสองทุ่มแล้ว

บรรยากาศโดยรอบมืด มีแต่ไฟในตัวบ้านสว่าง

ไปถึงก็เห็นป๋านั่งตรงชานหน้าบ้านคนเดียว

ส่วนแม่ พี่และหลานก็นั่งอยู่ในบ้าน

พอได้ยินเสียงรถเท่านั้นก็ออกมายืนชานหน้าบ้านกันใหญ่

พอเห็นเป็นเราเท่านั้น... รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าคนทั้งบ้าน

เนื่องจากเราไม่ได้กลับบ้านมาเป็นเดือนแล้ว

 

กลับไปบ้านคราวนี้ เห็นอะไรหลายๆ อย่างเปลี่ยนแปลง

ป๋าถางหญ้าที่งอกใหม่จนแลดูสะอาดตา

แม่ซื้อบ่อน้ำสำเร็จรูปวงกลม เส้นผ่าศูนย์กลางประมาณเมตรกว่า

จะทำบ่อน้ำหน้าบ้านในเสาร์อาทิตย์ที่จะถึง 

แม่เล่าถึงแผนการที่จะทำบ่อให้ฟังอย่างเบ็ดเสร็จ

คิดตามภาพแล้วสวยงามมิใช่เล่น..ก็เลยให้รางวัลแม่ด้วยการหยิกแก้มย้อยไปหลายที

ก่อนแม่จะวกมาเล่าเรื่อง

ต้นมะม่วงมหาชนกที่เราปลูกไว้เกือบปี ออกช่อซะแล้ว

ต้นดาหลาก็สูงเอาสูงเอา เพียงกอเดียว (อีกสองกอเตี้ยเหลือเกิน)

ต้นมะละกอก็ออกลูกซะดกจนกินไม่ทัน

เชอรี่ไทยก็ออกดอกออกลูกเปรี้ยวให้เก็บกินผล

แถมพืชพักสวนครัวทั้งหลายก็โตจนเก็บมาทำอาหารกินได้

 

เรานั่งอยู่ที่ชานระเบียงหน้าบ้าน

นั่งมองฝ่าความมืด

มองผ่านต้นหมากสูงที่ยืนเรียงเว้นระยะพองาม...ริมถนนหน้าบ้าน

มองท้องฟ้า ทีมืดไร้ดวงดาว เห็นเพียงเสี้ยวของพระจันทร์

ที่หลุดลอดจากเมฆดำทึบที่ทาบทับ

ก่อนละสายตามองตามแสงแวบๆ ของหิ้งห้อย ที่บินสูงบินต่ำ

เกาะใบต้นไม้ใหญ่บ้าง เหนือยอดหญ้าที่ชูใบปลิวตามแรงลม

ส่องแสงสว่างกระจิดริดกระพริบท้าทายความมืดโดยรอบ

 

สูดลมหายใจ สูดอากาศรอบตัวเข้าสู่ร่างกาย

ซึมซับอากาศที่บริสุทธิ์

อาการเหนื่อยล้าจากงานที่เคร่งเครียดมาทั้งวัน

เริ่มคลายลง...ด้วยออกซิเจนที่เข้าไปวนเวียนหล่อเลี้ยงร่างกาย

หัวใจเริ่มสงบ...

ก่อนที่รอยยิ้มจะพุดขึ้นบนใบหน้าที่ถูกความอ่อนล้าเข้ามาแฝง

 

เหนื่อย...เริ่มหาย

ความอ่อนล้า...เริ่มจาง

ความอิ่มเอิบ...ทดแทน

ความสำเร็จ...เห็นเป็นรูปร่าง

 

ความรู้สึกที่เกาะกุมหัวใจ

กับภาระหนัก ๆ ในรอบปีที่ผ่านมา

คำถาม ที่วนเวียนถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า

เราทำอะไร...เพื่ออะไร

ทำไมต้องเหนื่อยอย่างนี้...

ความอิสระสูญหาย..ไปกับที่ดินและบ้านหลังนี้

กี่ครั้งแล้ว...ที่น้ำตาแห่งความน้อยใจไหลรินจากตา

อย่างเดียวดาย และเหงา เหงา

กี่ครั้งแล้ว  ที่ต้องทนกับอารมณ์หุนหัน ร้อนแรง

 เดือดดาลที่เกิดขึ้นง่ายกว่าที่เคยเป็นของตัวเอง

ในยามที่ภาระที่หนักในรอบเดือนวนเวียนมาถึง

 

สูดลมหายใจช้า.......เข้าปอดลึกๆ

มองไปรอบ ๆ ลมเย็นที่พัดผ่านร่างกาย

ให้ความรู้สึกเย็นสบาย

หันไปมองป๋าแม่ที่นั่งเงียบ ๆ

แววตา.. แววตาดวงนั้นที่จ้องมองลึก ๆ ลงไป

ดวงตาที่เปรี่ยมด้วยความสุข

ไม่เหนื่อยล้า ไม่ท้อแท้ และกังวลอย่างที่เคยเห็น

มองมือที่เหี่ยวย่น แก้มที่ย้วยและย้อยไปตามวัย

ผมสีขาวที่แซมด้วยสีดำ

ใช่...สิ่งนี้คือคำตอบ

เป็นความฝัน ตั้งแต่ ยังเยาว์วัย

มีที่ดินสักผืน มีบ้านเล็ก ๆ สักหลัง

เป็นที่ ที่ พ่อแม่พี่และน้อง ได้อยู่รวมกัน

ครอบครัวที่ปราศจากความขัดแย้ง

ครอบครัวที่ทุกคนช่วยกันหล่อเลี้ยงด้วยความรักและเข้าใจ

ครอบครัวของฉัน......พ่อแม่ของฉัน

ด้วยสองมือ สองใจ และขาที่ยืนหยัดของลูก ๆ

ที่จะหยิบยื่น ความงดงามกลับไป........กลับคืนไปสู่

สองเต้าที่หล่อเลี้ยง คำอบรม ของแม่

สองมือ สองขา และแรงกายของป๋า

นั่น.......คือคำตอบคือสิ่งที่ต้องทำ........และก็คิดทำ

วันนี้............แววตาของป๋าและแม่

ที่ฉายมองตอบกลับมา...........

คือคำตอบของ ของ คำถาม ที่วนเวียนถามตัวเองตลอดมา

ว่า ทำไม เพื่ออะไร คุ้มไหม.......

ไม่มีคำตอบใดเป็นคำพูด.........มีเพียงหัวใจ

ความรู้สึก ที่ซึมซับและรับทราบได้จากแววตา

ว่า.........หัวใจของฉันสุขแค่ไหน

และคำตอบที่ทำให้รู้ว่า..... วันนี้ฉันเหนื่อยฟรีไหม

 

คิดแล้วนึกถึงความโชคดี

โชคดีที่เกิดมาเป็นคนไทย

โชคดีที่ได้อยู่บนผืนแผ่นดินแผ่นนี้

แล้วมีโอกาสได้เป็นเจ้าของผืนดินผืนน้อยและได้ปลูกบ้านหลังเล็ก

ขอบคุณดินที่โรยเมล็ดพันธ์ ปลูกต้นอะไรก็ขึ้น

ขอบคุณอากาศที่สดใส

ขอบคุณ.........สิ่งมีชีวิตที่วนเวียนอยู่รอบๆ กาย

เป็นเพื่อนร่วมโลกที่ไม่เคยทำร้ายกัน

ขอบคุณ...หัวใจของฉันที่ยังกล้าแกร่งและยังมีแรง

ที่เดินต่อ ต่อไป.....ให้ฉันได้สู้ สานความฝัน

ขอบคุณ..ความคิดดี ๆ ที่ถูกอบรมสั่งสอน..

ทำให้ฉันเป็นคน.........คนที่ไม่ได้เลวร้ายและทำลายใคร

เพื่อชีวิต.......และตัวตนของตัวเอง