story alert

 ของฉันหาย

 

เมื่อเช้า.....กุญแจฉันหาย

ฉันหันไปมองคนที่ฉันรู้สึกว่าจะบ่น คำเดิม ๆ น่าเบื่ออะไรสักคำ ออกมา

แปลก...สิ่งที่ฉันเห็นกลับเป็น

ความกระตือรือร้นที่จะช่วยฉันหา

เค้าไม่พูดอะไร เดินวนหาไปมา...

ท่ามกลางของบนโต๊ะทำงานที่ฉันชอบตั้งของระเกะระกะเต็มไปหมด

ให้เธอคอยบ่นฉัน...จนฉันเบื่ออยู่เสมอ...

เราเดินวนเวียน หาซ้ำไปมา ใช้เวลาเป็นชั่วโมง

ก่อนที่ความพยายามของฉันจะสิ้นสุดลง

เค้าก็ไม่พูดอะไรสักคำ...

ฉันเดินลงมาด้วยความรู้สึกที่หงุดหงิดตัวเอง

ฉันมีกุญแจสำรอง....แต่ไม่ได้อยู่กับฉัน

เค้าถาม...ฉันพูดปด..........ฉันบอกความจริงไม่ได้ว่ากุญแจสำรองอยู่ที่ไหน

ฉันบอกว่า..ลืมไว้บ้านแม่..เค้ายิ้ม..

และก็บอกฉันว่า......."โทรไปบอกให้แม่ดูสิ"

ฉันไม่กล้าโทร.. "ไม่เป็นไรฉันโทรเอง" ฉันบอกเค้าด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว

ความรู้สึกผิดได้จู่โจมเกาะกุมหัวใจฉัน.....

"ฉันผิด"..มีหลายๆ อย่างที่ฉันทำ และทำในสิ่งที่เค้าไม่เคยคาดคิด

ทำในสิ่งที่เค้าจะต้องเสียใจมากมาย

ความรู้สึก ผิด เกิดขึ้นในใจฉัน...

ระหว่างทาง เค้าลูบมือฉันเบา ๆ

"อย่าคิดมากสิ....ไม่ต้องกังวลไปหรอก เดี๊ยวกลับบ้านไปเอาเป็นเพื่อน"

ฉันมองหน้า...เค้า..เค้ายิ้ม...พยายามทำให้ฉันคลายความรู้สึกเครียดลง

แต่ความจริงในใจ...ในใจที่ฉันรู้อยู่เพียงคนเดียว.. ว่าเครียด

เครียดที่  ฉันทำในสิ่งที่ไม่ดีต่อเค้า...คนที่เอื้ออาทรต่อฉันเสมอ...

 

ฉันเข้ามาทำงานสาย...

ฉันโทรไปยังที่ที่ฉันรู้ว่ากุญแจสำรองอยู่ที่ไหน

สิ่งหนึ่ง.........ที่ฉันได้รับรู้.....คือฉันไม่สามารถติดต่อเธอได้

ฉันฝากข้อความ...ใจความสำคัญบอกเพื่อนเธอไว้

แต่สิ่งที่ฉันได้รับ........คือความเงียบเฉย

ความเฉยเมย.....................................ที่ฉันได้รับจากเธอ

ตอบแทนความรู้สึกดี ดี ที่ฉันมีอยู่ในใจให้เธอเสมอ

 

หลายเดือนที่ผ่านมา

สำหรับฉัน...เธอเป็นคนที่ฉันให้ความหมายและสำคัญมากที่สุด

ส่วนเค้า...กลายเป็นแค่เพียงคนที่ฉันเคยรู้สึก

ในช่วงที่ฉันมีเธอ......เค้ากลายเป็นส่วนเกินที่ฉันไม่เคยนึกถึง

ในช่วงที่ฉันไม่มีเธอ....เค้าก็กลายเป็นส่วนเกินที่ฉันไม่อยากมี

ต่างกันตรงที่.....ในเวลาที่ฉันรู้สึกอย่างนี้....

เชื่อไหม.........สิ่งที่ฉันได้รับจากเค้าเสมอ

ก็คือความใส่ใจ ...ความใส่ใจที่ฉันละเลยไม่เห็นค่า

เค้ากลายเป็นแค่ความรำคาญที่คอยขวางหูขวางตา

เป็นเพียงแค่คนที่ฉันเคยอยากผูกพัน

คนที่ฉันเคยรัก........และแค่คนปัจจุบันที่ฉันไม่เคยสนใจ

 

สำหรับเธอ...แม้นจะสักกี่ครั้งที่ฉันต้องเสียใจ

ฉันกลับรู้สึก รู้สึกว่า เธอมีความหมาย

แม้นตั้งแต่วันที่.....ฉันไม่ได้คุยกับเธอ

ฉันยังอยากเป็นคนที่รักและหวังดีกับเธอ

เป็นเหมือนสายลมของความรักที่โอบกอดตัวเธออยู่เสมอ

 

วันนี้..ตอนนี้....หัวใจฉัน.......

พบว่าสิ่งที่หายคือกุญแจ

แต่สิ่งที่ฉันหาเจอกับกลายเป็น

ความรู้สึก

ความรู้สึก

ความรู้สึก........ที่เคยหาย

และฉันไม่เคยคิดว่าจะเจอมันอีก

edit @ 8 May 2008 18:16:16 by papa

เมื่อวานค้นโต๊ะทำงานเจอหนังสือนิยายที่เคยซื้อมานานแล้ว

ทำให้คิดถึงอารมณ์ละเมียดในการซื้อ

 

ส่วนใหญ่เวลาซื้อหนังสือจะไปซื้อที่ซีเอ็ด

เพราะยืนอ่านเรื่องได้เต็มที่หน่อย

แต่ไม่ได้หมายความว่า อ่านแล้วไม่ซื้อนะ...
การที่ได้อ่าน..ทำให้มีความต้องการที่จะซื้อมากขึ้น

หนังสือบางเล่ม.....ถูกห่อถูกห้มด้วยพลาสติกจนมิดชิด...

ไม่สามารถค้นหา หรือเปิดดูว่าเป็นหนังสือที่เราต้องการจริงหรือไม่

 

สำหรับเราหากจะซื้อหนังสือสักเล่ม.......ลืมไปได้เลยสำหรับหนังสือที่ปิดตัวตนของตัวเองเช่นนั้น

เราคิดว่า หนังสือ ที่กล้าให้อ่าน...อย่างน้อยต้องเป็นหนังสือที่มีดี

กล้าเปิดเผยยอมรับความดีและไม่ดี....ความน่าดึงดูดและไม่ดึงดูด...

อันเป็นตัวตนของหนังสือเล่มนั้น นั้น (อันนี้แนวคิดส่วนตัว)

 

การเลือกซื้อหนังสือของเรา

เริ่มจากการเดินดู....ค่อยๆไล้สายตา...มองไปตามชั้นหนังสือที่วาง

เรียงกันเป็นทิวแถวหน้าสลอน...อวดรูปโฉม.... หน้าปก

หน้าปกจะเป็นแรงดึงดูดอันดับต้น ๆ  (ไม่ได้เน้นสีสรร...แต่เน้นความจำเพาะของหัวใจเราเอง)

หน้าปกนั้นต้องมีพลังเพียงพอ พอที่จะให้เราหยิบฉวยขึ้นมา

ก่อนจะกวาดสายตามองชื่อเรื่องเป็นสิ่งต่อไป

และจะตามด้วย การเปิดหนังสือ หน้ากลาง

หากสำนวน.. ข้อความ... ดึงดูดใจ

แล้วจะค่อย พลิกไปอ่านด้านหลัง เพื่ออ่านตอนท้ายของเรื่องเพื่อดูจุดจบ

(ว่าจะค้มค่าในการเสียเวลาอ่านไหม... อย่างน้องก็ต้องจบถูกใจ

แต่ไม่ได้หมายถึง ต้อง happy ending แต่แค่ให้เป็นไป  ตามที่ควรจะเป็นตามอารมณ์เราก็เท่านั้น)

ก่อนจะแวะวนมาสืบค้นความเป็นมา ด้วยการพลิกหนังสือด้านหน้า

เพื่อดูการลำดับเรื่อง..................การเดินเรื่อง ความซับซ้อน....หากถูกใจ

จะยืนอ่านนิ่งๆ ละเลียดกับตัวหนังสือ...อยู่อย่างนั้น

แล้วจะค่อย ๆ ควักตังค์ออกจากกระเป๋าด้วยหัวใจที่อิ่มเอิบ...

(ดู ๆ เหมือนจะเห็นแก่ตัวสักหน่อย... แต่ก็อยากจะได้หนังสือที่

อยากได้ที่สุดมาครอบครอง.. จะได้มีความรู้สึกอยากอ่านซ้ำมาซ้ำไป)

 

ด้วยปัจจัยการดูหนังสืออย่างละเลียด เป็นเหตุผลให้ลืมไปเลยกับการไปแย่งซื้อหนังสือ

ที่จะอ่านเองในงานสัปดาห์หนังสือ….

สำหรับเราการซื้อหนังสือ คือ การได้ละเลียดอยู่กับตัวหนังสือ

สำนวนของการเขียน  ที่จะสามารถทำให้เรารู้สึกร่วมไปกับหนังสือ

หรือทำให้เรารู้สึกว่า....อืม...เนี่ยแหล่ะหนังสือของเรา

 

พูดถึงการซื้อหนังสือ และทำให้นึกถึงหนังสือนิยายเล่มแรก...

ที่อ่านแล้ว........ร้องไห้... ร้องแบบโอ้โห ไม่อายใครเชียว

ไม่ได้หมายถึงร้องไห้เสียงดัง แต่เราหมายถึงสถานที่

ยังจำได้ดี....บนรถสองแถว มุ่งตรงไปห้องพัก จากทุ่งมหาเมฆ

ไปสะพาน 3 ..แถมยังนั่งหน้ากับคนขับด้วย

อื้อหือ............ไม่ได้ร้องไห้เพราะอะไรนะ........

แต่ความรู้สึกในเวลานั้น....โอ้ความรักอะไรช่างงดงามปานนี้

“คำมั่นสัญญา ของทมยันตี” หนังสือเล่มที่ยืมมาอ่านแล้วไม่มีวันลืม

อ่านไปน้ำตาเอ่อไป... และเราอ่ะซึ้งง่ายซะที่ไหน

เป็นการพลาดอย่างยิ่งใหญ่

พลาดเหมือนตอนดูหนังการ์ตูนของญี่ปุ่น

ดูแล้วตาบวม...แปลกตรงที่ก่อนหน้านั้นเราดูหนังอะไร

ละครกี่เรื่อง ๆ ไม่เคยเสียน้ำตา...แต่มาตกม้าตาย

ตอนดูการ์ตูนชีวิตช่วงสงครามของเด็กสองพี่น้อง...

ตอนหลังเราไปเดินและเจอเรื่องนี้เป็นดีวีดี...เราซื้อมาเก็บไว้

เป็นหลักฐาน..ครั้งหนึ่ง.......ของการเสียน้ำตา. (ได้อีก)

 

แต่เดี่ยวนี้เราห่างเหินการซื้อไปนาน เพราะงานมันรัดตัว

ชีวิตในความเป็นจริง ..ยอมรับว่า

เป็นส่วนหนึ่งทำให้จิตนาการในวัยเยาว์หดหาย

ความเป็นจริง ชีวิตที่ต้องใช้ ทำให้ความละเอียดอ่อนหายไปอย่างไม่รู้ตัว

จินตนาการ..ความช่างฝัน....ค่อยๆ เลือนๆ ไป

และหากวันหนึ่ง...เมื่อเรามีเวลา ได้ย้อนค้นคิด

ถึงชีวิต...สิ่งที่เคยเป็นในวัยเยาว์ ....เราจะได้พบความจริงว่า....

ชีวิตที่ปราศจากความฝัน อารมณ์เพ้อเจ้อ และจิตนาการ

ช่างเป็นชีวิตที่เปลือยเปล่าไร้รสชาติเสียแน่แท้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันนี้...เป็นวันเกิดเธอสินะ

เป็นงัยได้ทำอะไรบ้างเหรอเปล่า

นานแล้วนะที่เราไม่ได้คุยกัน

แต่ฉันก็ยังรู้สึกตื่นเต้นนะ ที่วันนี้เป็นวันเกิดเธอ

ตอนแรก..ฉันวางแผนจะทำอะไรหลายอย่างให้เธอ

แต่ท้ายสุดก็ไม่ได้ทำ..

ไม่ได้โกรธหรอกนะที่ไม่ได้ทำ

แต่ไม่รู้จะทำได้ไง

เมื่อเธอเล่นเงียบหายไปเป็นเดือน..โดยไม่ได้รู้สาเหตุแบบนี้

 

แต่เมื่อคืน...

ฉันสวดมนต์ขอพรให้เธอด้วยนะ

ให้เธอมีความสุขสมหวัง...

และก็แข็งแรง.. สุขภาพดีตลอดไป

ซึ่งเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉัน..สามารถทำให้เธอได้ในตอนนี้

 

เมื่อวาน

ฉันนั่งทำการ์ดวันเกิด

ขอบอก..ว่า... หืม...ถ้าเธอเห็นคง..จะชอบ

เพราะสีมัน.......ได้ใจ (ฉันอย่างแรง)

แล้วต่อจากนั้น

ก็ไปเดินหาซื้อของขวัญให้เธอ

แต่... เลือกไม่ถูก..

ฉันอยากซื้อที่เธออยากได้นะ

แต่.... โห...มันแพงอ่ะ

มากๆ เลย ๆ ..สำหรับฉันตอนนี้

เอายังงัยดี....
เอาเป็นความรู้สึกดี ๆ ที่เคยมีอยู่

และก็จะมีต่อไป... เรื่อยๆ

สะสมทวีคูณไว้ จนกว่า วันหนึ่งที่เธอหายหน่าย คนคนนี้

แล้วก็มารับเอาไป... (โปรดมารับที)

 

สุขสันต์วันเกิดนะ ..
รักตัวเอง..ดูแลตัวเอง

มีความสุขกับสิ่งที่คิดและทำ

ดูแลสุขภาพด้วย

อย่างไร...ก็รักและหวังดีเสมอ

จากคนไกล ไกล ที่ไม่เคยไกลจากเธอ

555+ Happy Birthday นะ (หมาหน้ามึน)

จาก maba โคตรเพ้อเจ้อ  อิๆๆๆ

****

ปล. ฉันอยากให้เธอเข้ามาในนี้จัง   เข้ามาฉลองวันดี ๆ ของเธอ .... เข้ามารับรู้ความรู้สึกดี ๆ

     และมานั่งฟังเพลงของเราด้วยกัน...ถึงแม้นในที่นี้จะไม่กองไฟให้พิงยามหนาว

     แต่ที่ตรงนี้ยังเป็นที่อบอุ่นให้เธอพักพิงเสมอ